Aydınlıktı, sessiz
sonra bir gün,
uzun yağmurlardan sonra
sokakları çaldılar,
gece lambalarını,
bir gece ay söndü gece,
o gitti.
erkendi oysa daha,
gözlerine bakmama az kalmıştı.
Sonraki gece
salıncakları çaldılar.
Salıncakları olmayan parklar
ne kadar mutluluk verebilirdi insana?
pul pul döktüm derimden,
hüznü ve
duvarları, kasvetli yolları
bir gece de onları çaldılar.
Bir tren garında
algın algınken,
pencereden pencereye,
bir masal esti ansızın.
Bir şarkı çaldı kasette
sesleri çaldılar,
renkleri de…
Bir gece
beyaz perdeleri izledim,
beyazdı zannımca.
Uzandım,
ölmek üzere
yanımdaydı yarı hayal,
ben toza dönmekteyken
usulca dokundurdu dudaklarını
hissettim,
onu hep hissederdim…
Geceyi üzerine giymiş saçlarından
uzun ellerinden,
ondan yine ona doğru
ölmek üzereydim,
ölmek üzere…
Bir Cevap Yazın